Target Online op vakantie!
Zon, zee, strand en cocktails. Dat spookt door het hoofd van de redactieleden.. Niet zo verwonderlijk, want de zomervakantie is begonnen! Dat betekent dat Target Online er even tussenuit gaat. Uiteraard staan wij na de vakantie weer garant voor opvallend communicatienieuws, FHC-actualiteiten en scherpe columns. Dit alles voor en door studenten!
Introductie nieuwe leden
De redactie van TO is verrijkt met twee nieuwe, enthousiaste leden: Patrick Kannberg (4e jaars student) en Fallon van Kuil (2e jaars studente). Helaas zullen we afscheid moeten nemen van onze hoofdredactrice Nina Hoek van Dijke, die FHC gaat verlaten (met een HBO-papiertje op zak!) Zonder haar tomeloze inzet en doorzettingsvermogen zou TO niet het niveau hebben dat het nu heeft. Hulde! Patrick zal het stokje overnemen van Nina als hoofdredacteur van Target Online.
Uiteraard is Target Online altijd op zoek naar redactie- en schrijftalent. Meer weten hoe je jezelf verder kunt ontwikkelen binnen onze opleiding? Stuur dan een mailtje naar targetonline@fontys.nl!
Deadlines, zweet en tranen.
Tekst: Patrick Kannberg
Bloed kwam er niet bij kijken. Zweet en tranen wel. Deadlines, in de volksmond ook wel “de laatste loodjes” genoemd, brengen menig communicatiehoofd op hol. Het is algemeen bekend dat diezelfde laatste loodjes, het zwaarste wegen. Waar de gemiddelde man ongeveer 150 maal per dag aan seks denkt, denkt de gemiddelde communicatiestudent 151 maal per dag aan heel andere dingen. Ik noem in te leveren boekwerken, gruwelijk pittige tentamens (CoTh3 anyone?) en uiterst creatieve campagneconcepten waar menig professional nog een puntje aan kan zuigen.
Het is afwachten geblazen of je een moddervette A gescoord hebt (met compliment van de docent) of een treurwilg van een D. Heb je je tanden laten zien tijdens een project en ben je er voor gegaan, dan weet je meestal wel wat je kunt verwachten. Idem dito als je de kantjes er vanaf gelopen hebt. Ik denk (of hoop) dat het bij de meeste studenten wel snor zit. Kijkend naar mijn eigen collegae, zie ik weinig situaties waarbij het huilen met de pet op van toepassing is.
Als je een blik uit het raam werpt, lijkt het net alsof de zon je naar buiten probeert te lokken. Prachtig weer en zomerse gedachten zijn vaak de oorzaak van hordes SOGgende studenten. Het kwik stijgt maar de motivatie zakt tot een nulpunt. Bij sommige studiebikkels staat de zomervakantie aan de deur te kloppen, maar ze mogen nog niet open doen. Behoor je tot deze categorie, dan wens ik je veel sterkte toe. Laat de moed niet in de teenslippers zakken!
Aan het einde van het schooljaar kijk ik altijd even naar de weg die achter me ligt. Het zijn vooral toffe herinneringen (mede mogelijk gemaakt door mijn gezellige projectgroep) die de revue passeren. Opeens komt het besef om de hoek kijken. Dat boeiende, leerzame, knotsgekke derde studiejaar is nu echt voorbij..
En zo kom je aan bij de trein naar het eindstation. Vertrekdatum: 1 september 2010. Wat betekent dat? Juist, tot die tijd lekker uit mijn bol tijdens de zomervakantie!
Koning voetbal regeert met oranje hand
Tekst: Jules Langeslag
Volgens mij ben ik de droom van alle marketing managers in Nederland. Ik ben iemand die als een blok valt voor iedere WK-actie die er momenteel in heel Nederland te vinden zijn. Als ik 20 jaar jonger zou zijn geweest dan had ik een hele arme moeder. Dan zeurde ik net zolang dat ze uiteindelijk boodschappen deed bij vijf verschillende supermarkten. Dan moest ze attent zijn dat ik geen dubbele juichbandjes zou krijgen. Of ze kreeg een plakboek mee met daarin de missende WK voetbal gogo’s, die ze los probeerde te peuteren bij een tegen die tijd zwaar gefrustreerde caissière.
Mijn vader zou minder moeite hebben gehad met de Oranje gekte. De proviandkast was dan rijkelijk gevuld met verschillende soorten bier en de zakken chips lagen rijen dik op de tweede en derde plank. Mijn mams zou zich suf duimen voor Nederland om de finale te halen, zodat al haar moeite niet voor niks was.
Mijn 5 beste WK-acties
Gelukkig ben ik nu ouder en wijzer en heb ik afgesproken dat ik mezelf mag trakteren op de 5 beste WK-acties van 2010. Met vierkante ogen van het tv kijken, heb ik mijn top 5 samengesteld, beginnende bij de nummer vijf.
5. Jup Holland Jup
Bij aankoop van 2 kratjes Jupiler krijg je het ‘Jup Holland Jup’ shirt cadeau. De tekst is een grappige inhaker op het WK en past goed bij het merk Jupiler. Voor iedereen die geen shirtje heeft, kan bij het Jupiler-promotieteam ‘shirtje ruilen’ om zo alsnog een ‘Jup Holland Jup’ shirt te krijgen.
4. de Koelserver - Kijk hier het filmpje
Weer een actie van een biergigant. Grolsch wil dat iedereen tijdens het WK en gedurende de hele zomer kan genieten van een koud biertje. Bij aankoop van iedere krat Grolsch zit een activeringscode waarmee je kans maakt op een op afstand bestuurbare bierkoeler. Zo kun je rustig blijven zitten als je zin hebt in een koud biertje tijdens een WK-wedstrijd. De actie van Grolsch past uitstekend bij het merk. Het overkoepelende concept, ‘koud bier’, is natuurlijk helemaal briljant. Omdat het niet een echte WK-actie betreft, staat de Grolsch Koelserver op nummer vier.
3. het Honig WK-shirt
Één plaatsje hoger staat een ‘golden oldie’. Het Honig WK-shirt. Met drie streepjescodes van Honig producten krijg je korting op een oranje WK-shirt met je eigen naam erop. Door het persoonlijke aspect is de bereidheid om aan de actie deel te nemen groot. De actie bewijst zijn waarde, door na al die jaren nog steeds succesvol te zijn.
2. De juichbandjes
Ik snap dat ik niet tot de doelgroep behoor, maar toch ben ik fan van de WK-juichbandjes die de Plus supermarkt uitdeelt als je 15 eurietjes aan boodschappen besteedt. Tussen al het geweld van allemaal dezelfde beestjes, poppetjes en figuren die de andere supermarkten aanbieden, benadert Plus de jongeren door armbandjes van alle deelnemende WK-landen aan te bieden. De actie is origineel en komt sympathiek over. Door de supermarktenslag in haar voordeel te beslissen, staat Plus op nummer twee.
1. de Dutchy Dress - Kijk hier het filmpje
Maar mijn onbetwiste nummer één is de actie van Bavaria, de Dutchy Dress. Ook bij deze actie ben ik niet de doelgroep. Het feit dat Bavaria mijn nummer één is, komt door de originaliteit van de actie. Bavaria duikt slim in een gat dat nog door niemand is opgevuld. Een WK-actie voor de vrouw die van voetbal houdt. Het is een vernieuwende actie en de deelnamebereidheid onder vrouwen is hoog. De bemoeienissen van de KNVB, die de Dutchy Dress verbood in de stadions omdat Heineken haar officiële partner is, creëerde extra buzz voor de Dutchy Dress waardoor de bekendheid van de Bavaria-actie alleen maar groter werd. Door ervoor te kiezen om van de gebaande paden af te wijken en zo’n succes daarmee te creëren, prijkt de Bavaria Dutchy Dress bovenaan mijn lijstje van beste WK-acties van 2010.
Met mijn lijstje klaar, pak ik een boodschappentas en haast me naar de Plus supermarkt om heel veel bier in te slaan, 3 pakjes macaroni op de kop te tikken en hopen dat ik het Nederlandse armbandje mag verwelkomen in mijn armbandencollectie. Ik weet zeker dat marketing managers ontzettend blij zijn met mij.
Tekst: Robert Keder
Ik erger me al tijden groen en geel aan de nieuwe campagne van C1000. Vier dik aangezette karikaturen die op een ‘kijk eens hoe grappig ik ben’-manier over de acties van C1000 praten. Je gaat je er toch van afvragen of het marketingteam nou oprecht dacht dat dit personages waren waarmee de doelgroep zich kon identificeren of dat ze het gewoon expres irritant maken zodat mensen er ‘tenminste over praten.’
Aangezien ik er een stukje over ging schrijven heb ik er toch maar een klein beetje research (lees: een keer googelen) naar gedaan. Zo kwam ik er achter dat alle vier de vrouwen uit de reclame door dezelfde persoon worden gespeeld; vrouwelijke cabaretière Tineke Schouten. Dit wierp een geheel nieuw licht op de zaak. Het marketingteam dacht oprecht dat de doelgroep dit hilarisch zou vinden. Ik vind vrouwelijke comédiennes sowieso al irritant, en Tineke Schouten met haar typetjes kan me helemaal gestolen worden, maar ik denk dat er meer aan de hand is dan deze reclame alleen.
Waar ik me vooral aan erger is het feit dat het hele reclame- en communicatieveld zo complex is geworden. Je hebt als student een basisidee van wat een goed concept is, en sommige dingen die je iedere dag op TV ziet voldoen daar op geen enkele manier aan. Dan zie je Frans Bauer één of ander meisje van een energiemaatschappij onder de douche uit bellen, en dan denk je: Wie geeft hier nou het groene licht aan? Er moet iémand zijn geweest die dit heeft bedacht, en die het voor heeft gelegd aan de opdrachtgever. Die hebben dit als goed idee ervaren, hebben het uiteindelijk doorgestuurd naar het productieteam en die hebben het zonder vraagtekens uitgewerkt. En dan heb je ergens honderdduizenden euro’s vandaan gehaald om het ook nog eens op TV te krijgen.
Het frustrerende aan dit soort reclames is dat het waarschijnlijk ook nog eens effectief is. Het is een belachelijk concept, de uitwerking is irritant en ik heb nog STEEDS nachtmerries van dat donkere meisje met de blauwe ogen… maar je weet dat het wel zorgt dat het merk blijft hangen. Iedere keer als ik een voodoopop maak schrijf ik er instinctief ‘Nederlandse Energie Maatschappij’ op. Hoe slecht het ook is, effectiviteit laat het slagen.
Het is alsof de hardst werkende leerling in de klas een mager vijfje krijgt en de altijd spijbelende luiwammes op het laatst even wat in elkaar flanst en dan een dikke 9 krijgt.
Maar ja, als creatief of als communicatiespecialist laat je je daardoor niet uit het veld slaan. Je ademt een keer diep in door je neus, je ademt uit, steekt nog een extra naald in je Frans Bauer Voodoopop (waar de zon niet schijnt) en gaat dapper door. Als het allemaal maar simpel was zou iedereen het kunnen. Gewoon doorgaan tot je het goed doet. En tot die tijd lekker blijven aanmodderen.
“Wat denk je zelf?”
Die vier woorden dwalen de hele tijd door mijn hoofd terwijl ik mijn eindreflectie schrijf. Niet gek natuurlijk. Want die woorden herinner ik me vooral van het eerste jaar. Op elke vraag die ik stelde kreeg ik dat antwoord. Gek werd ik er van.
Voor mijn reflectie probeer ik me te richten op competenties, feedback, valkuilen en talenten. Maar tijdens het schrijven dwaal ik stiekem steeds verder af van de echte leermomenten naar de leuke herinneringen. De gigantische muggenbulten die ik opliep tijdens de introductie. Al was dat niet direct leuk. Of het vette Russische accent van een docent tijdens een fictieve persconferentie.
De grappige opdrachten tijdens de leerkring Concept en Content. Het oeverloze gelul. Het gedicht over wolken dat ik schreef als inspiratieopdracht. Of over hoe ik zou smaken als ik een chocolaatje was. Gewoon omdat het kon. Het winnen van de Durexpitch, om vervolgens een paar weken lang ‘De Durexmeisjes’ genoemd te worden.
Het hoogtepunt is misschien toch wel de keer dat we om de uitwerking van een campagne te ondersteunen, een klasgenoot hadden verkleed als een bekende straatschreeuwer. Inclusief kartonnen karretje, een watten baard, wat bezems en witte jurk wachtte hij op de gang op het moment van onze presentatie. Terwijl in de gang de voorbijgangers luidruchtig over de grond rolden van het lachen, probeerden wij in de klas met een strak gezicht tevergeefs de slappe lach in te houden. De presentatie was een grote hit. Dat snap je natuurlijk wel.
Maar wat ik zelf denk? Dat deze vraag niet langer frustrerend is. Ik denk dat ik vier geweldige jaren heb gehad.
Hebben jullie “Nederlandse sigaretten”? wilden de Belgen weten.
Tekst: Thomas Frenkiel
Nederland staat bekend als een echt exportland, afgelopen week in België bleek dat maar weer. Ik dacht gewoon samen met Belgische collega-studenten aan een communicatievraagstuk te gaan werken, maar de eerste vraag die de Belgen stelden ging over iets totaal anders. Of we wiet bij ons hadden, wilden ze weten. ‘Nederlandse sigaretten’, noemde een jongen het. Ik heb echt niks tegen drugs, maar een beetje een vreemd begin van de studietripje was het wel. Eigenlijk had ik moeten vragen of zij wel bonbons bij zich hadden, of misschien een kabinetscrisis. Alhoewel wij de afgelopen jaren ook al genoeg kabinetten zagen vallen natuurlijk. Saillant detail: naar verluid had een van de Fontys-studenten wel wiet bij zich, dus die heeft vast een goede deal gemaakt.
Ondergoed of lingerie
De rest van de studietrip was verder vooral gezellig. In groepjes van vier of vijf studenten werkten we aan een opdracht voor Sloggi. Omdat de Belgische studenten allemaal een cijfer voor de opdracht kregen, waren ze flink gemotiveerd, in ieder geval gemotiveerder dan de meeste Nederlanders. Met knippen en plakken werden de bedachte ideeën visueel gemaakt. Iedereen knipte vrouwelijke achterwerken en voorgevels uit de meegebrachte tijdschriften, want die kwamen natuurlijk in elk concept terug. Omdat we de hele dag buiten aan picknicktafels hadden gezeten waren we ’s avonds allemaal mooi gekleurd (rood of bruin).
Communicatiefout
Bal Marginal, dat was het thema van het feest op de tweede avond. Het werd door de Belgen uitgelegd als een ‘fout’ verkleedfeest. Door een communicatiefout (oh ironie) wisten de Nederlandse studenten en de helft van de Belgische studenten echter helemaal niet dat er zo’n themafeest zou zijn, dus haast niemand had foute kleding bij zich.
Dat minder dan de helft van de aanwezigen op het feest zich verkleed had, maakte uiteindelijk helemaal niks uit. De DJ draaide prima en er waren genoeg alcoholhoudende drankjes, en, zonder namen te noemen, voor sommigen zelfs te veel.
Een aanrader
Al met al was het een geslaagde Midweek van de Communicatie. Een aantal kennissen van me gaan volgend jaar aan de opleiding beginnen en ik zal hen zeker aanraden om mee te gaan naar België. Hoewel de midweek ook wel ‘studietrip’ genoemd wordt, is het meer bierdrinken dan studeren, en ik weet wel zeker wat ik liever doe…!
In 2010 zijn tenminste 150.000 voorlichters, pr-medewerkers en andere communicatiespecialisten actief, tegenover 15.000 journalisten.
Waar leg je de LinkdIn?
Tekst: Simone van der Sleen
LinkdIn, een kruising tussen hyves en monsterboard. Een virtuele cv.
Social media is waar het tegenwoordig allemaal om draait. Je ontkomt er niet aan als aankomend communicatie adviseur. Voor een beetje doorstart heb je netwerksites nodig en je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn.
Wil ik er aan meedoen? Nee, eigenlijk niet, maar hebben we allemaal wel eens iets moeten doen wat we niet leuk vinden.
Mijn linkdIn account is wel geteld 3 maanden oud en heeft 12 contacten. Ondertussen zit ik aan meer dan 1000 mensen gelinkdIn maar nog geen één heeft een recensie over mij geschreven. Hoewel mijn sporen eigenlijk wel wereldwijd terug te vinden zijn. Moet ik mensen gewoon vragen of ze een stukje voor mijn LinkdIn account willen schrijven of is dat vragen naar een schouderklopje? Weer een drempel waar ik over heen moet.. Ook moet ik vele doordachte keuzes maken, welke foto plaats ik, wat wil ik wel en wat wil ik niet op mijn profiel hebben? Wil ik wel gelinkdIn worden met sommige andere mensen?
Al snel is mijn ex vriendje van 10 jaar geleden een onderdeel van mijn contacten. Hij heeft het goed voor elkaar zo te lezen. Getrouwd, directeur van zijn eigen bedrijf.
Ik raak onder de indruk van alle overweldigende informatie die ik te lezen krijg.
De domper komt als ik er achter kom dat de helft niet klopt bij ex vriendje. Meneer is niet getrouwd en de recensies zijn geschreven door een employee die op zijn loonlijst staat.
Het idee komt even in mij op om ook een prachtig account aan te maken met voorbeeldige informatie en overweldigende recensies geschreven door mijn zogenaamde voormalige werkgevers. Zo’n LinkdIn account waarvan je wel onder de indruk moet raken als je hem leest. Als we dan toch bezig zijn dan nemen we gelijk mijn profiel foto onderhanden met Photoshop. Ik ga het perfecte modelletje maken onder de LinkedIn accounts.
Al snel trek ik mijn idee terug. Ik wil niet meedoen aan die oplichterij. De size zero onder de social media. Ik zie al voor me hoe werkgevers zorgvuldig naast de linkdIn accounts ook de ander netwerkaccounts naast elkaar leggen en een ‘winnaar’ kiezen, net als bij een miss universe verkiezing. De kandidaat moet natuurlijk geen trackrecord hebben, geen buitensporige foto’s op andere netwerksites en daarnaast vrienden hebben die door een ringetje te halen zijn.
Social media, je ontkomt er niet aan, maar zorg wel dat ze voorbeeldig zijn en dat je niet te veel van je zelf laat zien!
